هماهنگ کردن برنامه با استعدادهای شاگردان و نه عکس آن

برونو موناری (Bruno Munari) در سال 1967 به دعوت دانشگاه هاروارد، در مرکز هنرهای بصری کارپنتر کمبریج، پنجاه جلسه درس در مورد ارتباطات بصری برگزار کرد که مجموعه این جلسات را در کتابی با عنوان طراحی و ارتباطات بصری1 (Visual Design and Communications)  گردآوری کرده است. خود موناری کتاب را به صورت پیشنهادهایی برای برنامه‌ریزی یک دوره کامل تدریس در زمینه طراحی بصری توصیف می‌کند.

در ابتدای مقاله "هماهنگ کردن برنامه با استعدادهای شاگردان و نه عکس آن" این کتاب، موناری می‌نویسد:

برای پیاده کردن یک برنامه آموزشی در مدارس هنری، دو روش وجود دارد. نخست روش ایستا و سپس روش پویا. روش ایستا بدین گونه است که شاگردان، به اجبار خودشان را با برنامه‌ای وفق می‌دهند که غالبا به گذشته تعلق دارد یا به هر حال، روشی است که در اکثر موارد، از واقعیت علمی روزمره، دور است. روش دیگر این است که برنامه به تدریج شکل می‌گیرد و به طور مداوم با خود اشخاص و مشکلات آنها در ارتباطی تنگاتنگ قرار دارد، مشکلاتی که با زمانه پیش می‌رود.

در مورد ایستا، اغلب نوعی احساس ناراحتی و گاه نیز عصیان به شاگردان دست می‌دهد که در بعضی موارد، شاگردان به بی‌اثر بودن هر اعتراضی – که به منظور هماهنگ کردن آموزش با علایق گوناگون خود صورت می‌گیرد – پی می‌برند و بدون کوچک‌ترین هیجانی دوره را دنبال می‌کنند و یا حتی مدرسه را رها می‌سازند.

اما در طول دوره آموزش پویا، آموزش‌دهندگان، یک برنامه پایه را تاحد امکان در شکل پیشرفته‌اش طرح‌ریزی می‌کنند؛ برنامه‌ای که می‌تواند به طور دائم با توجه به علایق و احتیاجاتی که در طول دوره آموزش مطرح می‌شوند، تغییر کند. حال، این برنامه چگونه است و به چه نحو گسترش یافته است، موضوعی است که تنها در پایان دوره آشکار خواهد شد.

ــــــــــــــ

1. طراحی و ارتباطات بصری، برونو موناری، ترجمه پاینده شاهنده، سروش، 1375.

/ 1 نظر / 7 بازدید
هانيه احمدي

باسلام استاد كارتون حرف نداشت پرفكته پرفكت بودمث هميشه با آرزوي موفقيت بيشترتان خوش باشين