مصالح معماری

 

وينيل در طراحی 2

ماده­ای همه­كاره در ساخت محيط

Vinyl by Design 2

A Proven Material in the Built Environment

جعفر بزاز

 

وینیل دستاوردی است که از ترکیب مواد رایج با فن­آوری پیشرفته حاصل شده و به­ یک ماده جاافتاده و متداول در ساخت و طراحی محيط درآمده است، به­طوری­که در ایالات متحده، دو سوم کل وینیل تولید شده در زمینه­های مختلف ساختمان­سازی؛ مثل نماسازی، پوشش دیوارهای داخلی، درب و پنجره­ها، نرده و حصارها، پوشش کف­، پوشش پشت­بام­ها، لوله­کشی­ها، عناصر الکتریکی و حتی در سازه­ ساختمان­ها نیز مصرف می­شود.

اگرچه دانشمندان وینیل را برای اولین بار در سال 1872 سنتز کردند، ولی هیچ دانشمندی برای یافتن و ثبت خواص آن اقدامی ننموده بود؛ تا زمانی­که در سال 1926 دکتر ولدو سمون (Waldo Semon) محقق کمپانی BFGoodrich در آرکون اوهایو، تحقیق و تجربه را در مورد وینیل آغاز کرد.

 

ضمن جست­وجو برای یافتن ماده­ای که بتواند جایگزین لاستیک تایرها شود، درست وقتی­که ذخایر لاستیک طبیعی رو به اتمام بود، دكتر سمون مواد مشخص دیگری را به ترکیب خود افزود که باعث شد یک ماده مرکب بسیار منعطف بادوام و ضدآب به­وجود آید. این ماده، انقلابی را در صنعت به­وجود آورد و از آن در بافت­های پوشاننده لباس­های بارانی، پرده­های حمام و کفش­ها استفاده شد. خاصیت ضد آب وینیل چنان مطلوب بود که هیچ ماده­ای نمی­توانست جایگزین آن شود.

عایق کردن سیم و کابل با وینیل به جای استفاده از لاستیک­های سنگین، و همچنین جایگزینی با بافت­هایی که در برابر نم آسیب­پذیر بودند، برای پوشش مواد، اولین بار، کاربرد وینیل را در ساخت محیط مطرح نمود. پس از آن بود که با توجه به خاصیت مقاومت وینیل در برابر حریق، کاربرد آن در صنایع الکتریکی گسترش یافت و سبب بهبود و افزایش ایمنی تجهیزات الکتریکی در برابر حریق شد. در طول جنگ جهانی دوم نیز، ارتش ایالات متحده، برای پوشاندن سطح زیردریایی­های غول­پیکر خود به جای لاستیک، از وینیل بهره گرفت.



موضوعات: