از معماری

 

معماری سکوت

نگاهی به فضاهای مینی­مالیست

Architecture of Silence

Minimalist Spaces

سیما هاشمی­نیا

 

هنر مینی­مالیست یا همان کمینه­گرا که نمود آن را در هنر می­توان از اواخر دهه 1960 پی­گرفت، روشی است که در آن زیبایی با شیوه­های ساده و حذف عناصر اضافی جستجو می­شود. طراحان این نوع معماری، در پی آن هستند تا فضایی آرام و بی­دغدغه را نصیب ساکنان و کاربران نمایند.

آنچه که درپی می­آید بخشی از مقدمه کتاب "Minimalist Spaces" می­باشد. در این کتاب گزیده­ای از پروژه­های معماران صاحب­نامی همچون Tadao Ando، John Pawson، Shigeru Ban وAnouska Hempel  که در زمینه معماری مینی­مال به نوعی پیش­رو محسوب می­شوند، همراه با توضیحات هر پروژه، تصاویر و نقشه­های مربوط گردآوری شده است.

Less is more، با چنین پیش­فرضی در معماری مینی­مال نیز فضاها منطبق بر یک ایده زندگی ساده و عاری از بی­نظمی طراحی می­شوند. از این ­رو، گیرایی این معماری در دیوارهای خطی، بافت­های یک­دست (کف، دیوار و ..) و فضاهایی آرام آشکار می­شود. 

به تعبیری این معماری، معماری سکوت (Architecture of Silence) است. بیان ماهرانه­ای از معماری که امکان همزیستی ساکنین و زمینه­ای که در آن قرار گرفته­اند را می­دهد.

البته بایستی توجه داشت که مینی­مالیسم تنها طراحی ساده ساختمان­ها یا فضاهای عمومی و همچنین تلاش برای سادگی نیست. این نوع معماری محتاج جدوجهدی مضاعف است. چراکه المان­های کمتر، قابلیت کمتری را برای ارائه امکان­ها و گزینه­ها می­دهند و کسب نتایج معقول بسیار دشوار می­نماید.

معماری مینی­مالیست غالبا از جانب برخی منتقدان که تنها به جنبه­های عینی توجه دارند، معماری­ای خشک و سرد خطاب می­شود. درحالی­که مینی­مالیسم در پی خلق فضاهای خاص برای مردمی است که دوستدار زیبایی سکوت هستند و ­بی­شک فرهنگ خاص آن فضا را نیز دارند. مکانی از فرم و معنویت که حاصل گفتمان میان ساختمان­ها و مردم است؛ معماری­ای آرامش­بخش، تامل­برانگیز و اندیشمندانه.



موضوعات: